หลังจากที่ใช้เวลาสามสิบนาทีในการกรีด Eye Liner ก็เดินลงมาที่สถานีรถไฟไต้ดินอย่างมั่นใจก่อนที่จะพบว่า "กรูลงผิดทาง!!!" พอวิ่งขึ้นมาอีกฝั่งและแตะบัตร T-Money เพื่อที่จะลงไปอีกข้าง เครื่องรับบัตรก็ดัง แอ๊ดดดดดด!!! พร้อมกั้นที่กั้น และตามมาด้วยเสียง ตึง!!!!! เพราะด้วยความที่วิ่งมาเร็วเลยเบรกไม่ทัน ดังจนเจ้าหน้าที่ต้องวิ่งมาดูเพราะกลัวว่าเครื่องกั้นจะพัง หลังจากที่หัวเราะเยอะเราเสร็จก็เปิดประตูพร้อมโค้งคำนับให้ "หัวเราะอะไรวะ เจ็บนะโว้ย)
การเปิดธนาคารที่นี่ง่ายกว่าที่คิด เพียงแค่มี passport และที่อยู่ในเกาหลี ก็เปิดได้ แต่ที่ชอบคือมีสมุดฝากด้วย!!!!! เกิดมาไม่เคยใช้เรยเพราะที่อเมริกาไม่มี จ๊าบๆๆ ที่ขำก็คือ เวลาพนักงานถามนู่นนี่แล้วเราตอบเป็นภาษาอังกฤษ พนักงานจะทำเป็นว่าเข้าใจและพยักหัว จากนั้นก็ถามคำถามเดิมอีก!! เฮ้ออออออ
นิสัยเอเชียนสาดอ่ะ พยักหน้าให้คนพูดภาษาอังกฤษ แล้วหันไปถามเพื่อนคนไทยข้าง ๆ ว่า มันพูดว่าไรวะ!
ตอบลบอะถูกกกกก แต่เกาหลีน่ะนะ เวลามีปัญหาอะไรก็พูดภาษาอังกฤษเร็วๆ เยอะๆเข้าไว้ มันจะกลัวแล้วปล่อยเราไปเอง ฮ่าาาๆๆๆ
ตอบลบ